Κυριακή πρωί, ξεκινούμε να περάσουμε τα ελληνικά σύνορα ( εύζωνοι) και να εισέλθουμε στο fyrom. Εκεί καναμε συναλλαγμα 30€ ωστε να κανουμε ένα γέμισμα υγραερίου και ότι προκύψει. Άδειες, διπλώματα, ταυτότητες, διαβατήρια, πράσινη κάρτα και μερικά πεντάευρα στο ντουλαπάκι, απαραίτητα "έγγραφα" για τους επικείμενους ελέγχους.
Η διάθεση ήταν να περάσουμε το αφιλόξενο fyrom και να μπούμε στη Σερβία. Τέσσερις ώρες ήταν αρκετές μαζί με τους ελέγχους των συνόρων.
Η οδήγηση πήγαινε χαλαρά κι αφού είχαμε ξεκινήσει στις 9 από Βέροια, σκεφτομασταν να περάσουμε τ βελιγράδι και να καταλήξουμε στη Βουδαπέστη. Η απόσταση 1100χιλιόμετρα, αλλά έβγαινε.
Και βγήκε. Στη σερβία δεν καναμε συνάλλαγμα, ισως να πληρώσαμε κάτι παραπάνω στις ισοτιμίες ή ατιμίες όπως συνηθίσαμε να λέμε. Μπήκαμε Ουγγαρία οπου παλι δεν καναμε αλλαγή σε φιορίνια και μας ταλαιπώρησε λίγο.
Βρηκαμε ένα ξενοδοχείο στο κέντρο της πόλης , αφήσαμε το αμάξι στο δρόμο με σκοπό να βάλουμε κάρτα στο παρκόμετρο το πρωί και βγήκαμε για τη βόλτα μας στα πέριξ. Πολύ προσεγμενη πόλη, σε ανοδική πορεία σίγουρα, άκουγες να κατασκευάζεται κάτι καινούριο (κτίριο, δρόμος κλπ) και πράσινο παντού.
Μια βόλτα έξω από τον καθεδρικό του αγίου στεφάνου (κλειστος εκεινη την ώρα), στην πλατεία ----------- και πίσω για ύπνο.
Το πρωι, με την αλλαγή ώρας, παραξυπνήσαμε νωρίς και αδυνατώντας να βρούμε συναλλαγμα (τα παρκόμετρα δέχονταν μόνο φιορίνια), πήραμε το αυτοκίνητο για μια μεγάλη βολτα στα μέρη που θα θέλαμε να δούμε. Προφανώς λάθος Δευτεριάτικα, την ώρα που όλοι πήγαιναν στις δουλειές τους και η κίνηση μες στην πόλη ήταν κουραστική. Προσεγγίσαμε τη σιδερένια γέφυρα η οποία θεωρείται ως η παλιότερη σιδερένια στην Ευρώπη κι από κει στο --//των ψαράδων. Η θέα μαγευτική για 5' και η κλήση στο αυτοκίνητο εκνευριστική όσο και η σκορδομυριστή τροχονόμος που έλεγε 'νο χίαρ'.
Με νεύρα για αυτά τα δέκα λεπτά "πάρκιν" που στοίχισαν όσο όλη την ημέρα, αφήνουμε τη βουδαπέστη και κατευθυνόμαστε προς Βιέννη.
