Επόμενη μέρα η Τρίτη και μάλλον η πιο περιπετειώδης. Ξεκινήσαμε αρκετά νωρίς με προορισμό το Κόμο και μετά τη Βενετία. Οι δρόμοι ήταν τρεις, κι αφού θέλαμε να δούμε τις Άλπεις από πιό κοντά, επιλέξαμε εκείνον ο οποιος ήταν περισσότερη ώρα στην Ελβετία. Όσο κοίταζες έξω απ το παράθυρο, γέμιζες με παραστάσεις για τα επόμενα δέκα χρόνια και οι φωτογραφίες ήταν συνεχόμενες.
Εχοντας εμπιστοσύνη στο gps μας, φτάσαμε σε ένα πανέμορφο κατα τ' άλλα αδιέξοδο και αναγκαστήκαμε να αυτοσχεδιάσουμε. Αυτό και κάναμε, για τα επόμενα 30 χιλιόμετρα σκεπτόμενοι οτι τα τοπία μας αποζημιώνουν. Τελικά όμως μετά από τα 30 αυτά χιλιόμετρα και τα 10 όμορφα χωριά που περάσαμε, καταλήξαμε σε νέο κλειστο με μπάρα δρόμο. Ρωτήσαμε έναν εργάτη ( γιατί το χωριό ήταν άδειο σα νεκρή πόλη) και μας ενημέρωσε οτι ειναι κλειστοί ακόμα οι δρόμοι λόγω του χιονιού κι έπρεπε να γυρίσουμε πίσω και να ανεβούμε στο τρένο ωστε να μας περασει μεσα από το βουνό!!!
Πήραμε σιγα σιγα λοιπόν το δρόμο προς τα πίσω, αν και αυτή τη φορα οι φωτογραφίες ήταν κομμένες καθώς και οι ομιλίες μέσα στ αμαξι.
Με τα πολλά φτάσαμε στην πόλη Brig όπου περιμέναμε το τρένο και αφου ανεβήκαμε ξεκινήσαμε τα 22χλμ μέσα στο βουνό. Εδώ δε μας ρώτησαν αν είμαστε κλειστοφοβικοί, πολύ κακώς θεωρώ. Μολις μπήκε μεσα το τραίνο σκοτείνιασαν τα παντα. Εβλεπες μονο ενα φως στο πλαι του τρενου κι ενιωθες το αμαξι σου( με σενα μεσα) να τρεχουν ανεξέλεγκτα και να τρεμει δεξιά αριστερα. Τοπ συμβουλή: (αν σου τύχει δλδ) κλειστά παράθυρα από πριν μπεις στο τούνελ, ελαφρύ ντύσιμο γιατι κάνει πολλή ζέστη, να μην εισαι μπροστα μπροστα στη σειρά ωστε να βλέπεις και καποιο φως συν οτι μόλις βγεις απ το τούνελ περιμένει ο ιταλός μπάτσος να σε ελεγξει (διαλεγει ενα απο τα πρώτα).
Αφού βγήκαμε κι εκανε ο καραφλο-ιταλός το αμάξι μου και τα πράγματά μας φύλλο και φτερό, σα να μη μας εφτανε 3 ωρες χασουρα από πριν, συνεχίσαμε στην ακριβή από διόδια autostrada για Βενετία. Το Κόμο το αφήσαμε σαν επιλογή λόγω περασμένης ώρας.
