Την επομενη το πρωί και 330χιλιόμετρα πιο βορεια, φτάσαμε στο βερολίνο οπου και πάλι μείναμε μακρυά απ την πόλη, την οποία προσεγγίσαμε με προαστιακό. Για κακή μας τύχη, ήταν πρωτομαγιά και η πόλη έμοιαζε νεκρή. Το μουσείο της Περγάμου ήταν ευτυχώς ανοιχτό και με μικρή ουρά, οπότε ήταν το πρωτο που επισκεφθήκαμε. Τα προπύλαια ενός ολόκληρου ναού ήταν επιβλητικά όπως τα είχαν στήσει οι γερμανοί, αλλά τα αυθεντικά κομμάτια ήταν πάρα πολύ λιγότερα από τις γύψινες προσθήκες. Ήταν όμως εντυπωσιακό.
Στη συνέχεια κι αφού βρήκαμε ένα ανοιχτό εστιατόριο και γευτήκαμε ρώσικη αλά ευρωπαική εκλεκτή κουζίνα, φτάσαμε στην πύλη του Βραδεμβούργου. Μετά από αρκετές φωτογραφίες, περάσαμε δεξιά στο Ράιχσταγκ, το γερμανικό κοινοβούλιο που έκαψε ο χίτλερ κάποτε ωστε να κερδίσει την εύνοια των πολιτών. Εκεί, η είσοδος ήταν δωρεάν αλλά χρειάζεται να περιμένεις σε μια σχετικά μεγάλη ουρά ωστε να προμηθευτείς πάσο εισόδου με τα στοιχεία σου και να κλείσεις ραντεβού πότε θα μπείς. Εμείς κλείσαμε για την επομένη το πρωί, και κατευθυνθήκαμε προς potsdammer platz στο sony center περνώντας μέσα από το Tiegarten, ένα καταπληκτικό πάρκο αναψυχής.
Την επόμενη μέρα, μπήκαμε στο Reighstagh οπου περνάς ένα σωρό ελέγχους αντίστοιχους των αεροδρομίων, και σε τοποθετούν σαν τα κοτόπουλα μέσα σε ένα ανελκυστήρα μαζί με άλλουσ 35-40 , ωστε να σε ανεβάσει στο ψηλότερο σημείο. Εκεί λίγο μπορεί να τα χρειαστείς, γιατί καλύτερα συνειρμός με κοτόπουλα παρά για γερμανικό ντους με τους υπόλοιπους εβραίους. Έναν φόβο πριν ξεκινήσει το ανέβασμα, τον έχεις και αυτο καταστεί το ράιχσταγκ μια μοναδική εμπειρία :)
Ψηλά, έχει το ιστορικό του κτιρίου σε μία έκθεση σε ύφος σα να τους τα έκανε όλ αυτά κάποιος εχθρός και όχι η ματαιοδοξία τους ως λαός.
Από κει ανεβήκαμε μεχρι πάνω όπου δυστυχώς έβρεχε και δε μπορέσαμε να τραβήξουμε κάποια καλή φωτογραφία έξω. Μέσα όμως αρκετές καθώς το κτίριο είναι κατιτίς εντυπωσιακό.
Σε Άλλο χώρο στο κοινοβούλιο δε μπορεις να μπείς, αλλά στην είσοδο βλέπεις τη σύγχρονη αίθουσα που κανονίζεται το μέλλον της ευρώπης πάλι από τους ιδιους ανθρώπους. (Χαρά που θα έκανε ο χιτλερ αν το βλεπε!!!)
Μετά από κει, κινηθήκαμε στο Charlie's Checkpoint, το σημείο που υπήρχε το τείχος του Βερολίνου και χαζέψαμε τις ατραξιόν με τα παλιά σύνορα και τους αμερικανούς φρουρούς. Πολλά μαγαζάκια εκεί για σουβενίρ και η γραμμή που υπηρχε το τείχος, σηματοδοτημένη για να θυμίζει.
Ωραία όλα αυτά και πιασάρικα, ομως η ωραία βόλτα είναι όσο περνάς τα όρια και περπατάς πιο μέσα στο ανατολικό Βερολίνο. Εκεί τα σπίτια είναι ιδιαίτερα και θυμιζουν την κατάσταση τότε. Ακόμα και οι κάτοικοι που βλέπαμε να περνούν ένιωσα οτι ήτανδιαφορετικοί άνθρωποι απ τους υπόλοιπους βερολινέζους. Πιστευω πως επειδη τα σπιτια εκει ειναι παλια θα μενουν πραγματι φτωχότεροι ή μειονότητες.
Στο γύρνα, προς το τείχος, υπάρχουν μαγαζιά που σου νοικιάζουν με την ώρα, wartburg και ζαζ αυτοκίνητα των ανατολικών, κομμάτια από το τείχος σε διάφορα σημεία, μουσεία για το τείχος και το newe meseum. Στεγάζεται σε μια έκταση όπου υπήρχαν τα γραφεία της γκεστάπο, των ss και οτι χρειαζόταν για να διαχειρίζονται την κατάσταση οι μυστικές υπηρεσίες.
Εκεί ειδαμε την έκθεση Berlin 1933-1945/between propaganda and terror, αποκαλυπτική και ενδιαφέρουσα.
